همیشه فکر میکردم 25 سالگی باید سالگیه بزرگی باشه
یعنی اتفاقهای بزرگی توش بیوفته که هیچ اتفاق بزرگی جز ادامه سفرهای شیرکوپولو نیوفتاد
ولی هیچ وقت نسبت به 26 سالگی هیچ احساسی نداشتم
با این حال همیشه میگفتم چون من نیمه دوم هستم رسما یه سالش به حساب نمیاد
حلا به نظر تو من امسال رو 25 حساب کنم بازم؟
اونوقت شبیه این خانما نمیشم که خودشون رو پاره پوره میکنن که نگن چند سالشونه؟